De afgelopen weken heb je waarschijnlijk de termen 'binned' of 'classified' wel eens gehoord in verband met de processors in de iPhone 17e of de aankomende MacBook Neo. Maar wat betekent deze ogenschijnlijk vreemde technische term nu eigenlijk? Simpel gezegd is 'binning' het proces waarbij een hele partij van iets wordt gesorteerd op basis van specifieke kenmerken, zodat het op een andere manier kan worden verkocht of gebruikt. Stel je voor dat je een boer bent die appels oogst; de perfecte appels gaan in de mand met 'uitstekende' appels om voor de hoogste prijs te worden verkocht, terwijl de appels met wat visuele imperfecties in een andere mand gaan om voor een lagere prijs te worden verkocht aan bijvoorbeeld sapfabrieken. Apple doet precies hetzelfde, maar dan met miljarden transistors in plaats van fruit!
Hoe werkt het "chipsorteringsproces" technisch gezien?
Processors worden op twee manieren geclassificeerd: op kloksnelheid of op ontwerpfouten. Chips worden getest op verschillende frequenties en spanningen, en de chips die de test bij hogere snelheden doorstaan, worden gescheiden van de chips die bij lagere snelheden werken. Apple maakt de kloksnelheden van zijn chips meestal niet bekend, maar de uiteindelijke snelheid hangt sterk af van het vermogen van het apparaat om warmte af te voeren.
De meest gebruikelijke classificatiemethode is het "uitschakelen" van delen van de chip om producten te redden die anders niet geproduceerd zouden kunnen worden. Moderne processoren bevatten tientallen miljarden transistors, en de precisie die nodig is om ze te produceren is zo ongelooflijk dat zelfs een stofje een klein onderdeel kan beschadigen. In plaats van de hele chip weg te gooien, "schakelt" Apple de defecte kern uit, via software of fysieke hardware, waardoor een chip die oorspronkelijk zes grafische kernen zou hebben, verandert in een perfect functionerende chip met vijf kernen.
Apples lange geschiedenis met chips
Apple gebruikt deze strategie al zo'n tien jaar. Herinnert u zich de derde generatie iPad Pro uit 2018 nog? Die gebruikte de A12X-chip met zeven grafische kernen, terwijl het oorspronkelijke ontwerp er acht had. Destijds waren er veel productiefouten, dus besloot Apple om één kern in elke chip uit te schakelen om kosten te besparen. In 2020, toen de productiekwaliteit verbeterde, bracht Apple de A12Z-chip uit – dezelfde chip, maar dan met de achtste kern ingeschakeld!
Vandaag zien we dit duidelijk terug in de iPhone 17e, die een "resource-selected" versie van de A19-chip gebruikt met slechts vier grafische kernen in plaats van vijf. Ook het basismodel van de MacBook Air M5 heeft twee uitgeschakelde grafische kernen (acht in plaats van tien). Deze slimme zet stelt Apple in staat de "opbrengst" van zijn chips te verbeteren, wat resulteert in minder verspilde chips en lagere productiekosten. Dit is uiteindelijk terug te zien in de prijs van het apparaat.
Heeft deze beoordeling invloed op de prestaties van uw apparaat?
De prestaties worden echter niet alleen bepaald door de chip; koeling, RAM-snelheid en de manier waarop het systeem energie beheert, spelen allemaal een belangrijke rol. Chipcategorisatie is geen truc om je meer te laten betalen voor minder; het is een standaardpraktijk in de industrie die Apple een enorm voordeel geeft bij het beheersen van de kosten en het aanbieden van verschillende opties voor verschillende budgetten. Dus, de volgende keer dat je een 'goedkoper' apparaat koopt, bedenk dan dat je misschien wel een 'Pro'-chip hebt, alleen met iets minder cores!
Bron:
Een commentaar